Friday, 6 January 2012
Wednesday, 4 January 2012
ప్రభో వెంకటేశా విభో శ్రీనివాసా!!
ఓం వెంకటేశాయ విద్మహే శ్రీనివాసాయ ధీమహి
తన్నో విష్ణుః ప్రచోదయాత్ ఓం భూర్భువస్సువః
ఓం తత్సవితుర్వరేణ్యం భర్గోదేవస్య ధీమహి
ధియోయోనః ప్రచోదయాత్
ప్రభో వెంకటేశా విభో శ్రీనివాసా!!
నమో దేవ దేవా నమో సర్వ రూపా!!
ప్రభో వెంకటేశా విభో శ్రీనివాసా!!
నమో దేవ దేవా నమో సర్వ రూపా!!
సదా శ్రీవ లీల ఇరాదీందు లీల
నినే కంట చూసి తరించానులేరా
ప్రభో వెంకటేశా విభో శ్రీనివాసా!!
ప్రభో వెంకటేశా!!
సహస్ర శీర్షం దేవం విశ్వాక్షం విశ్వ శంభువం
విశ్వం నారాయణం దేవమక్షరం పరమం పదం
విశ్వదః పరమాన్నిత్యం విశ్వం నారాయనగుం హరిం
విశ్వమే వేదం వరుణస్తద్విశ్వముపజీవతి
నిఖిలాంగ దైవాలు నీ దాసులూ
అఖిలాండ మేలేటి ఈ భక్తులూ
విశ్వాంతరాళాల యుగ సంధిలో విజ్రుంభమాణాలు నీకాంతులు
జాహ్నవి పుట్టిన పాదం నరజాతికదే అభిషేకం
ఆపద మొక్కులు తీర్చే నీ శ్రీపదమే సుశ్లోకం
ఎన్నో కొండలెక్కి వెలిగేటి రూపం ఎన్నో మెట్లు దాటి వచ్చే మాదు జన్మం
ఆదిత్య తాపా రుత్ర్యేంద్ర రూపా వేదాంత రూపా విజ్ఞాన దీపా
నిన్నే కన్నానయ్యా శక్తి రూపా!!
Jai maatha di
అపూర్వం కోపి కోశేయం?
విద్యతే తవ భారతి!
వ్యయతో వృద్ది మాయాతి
క్షయమాయాతి సంచయాత్!..
అపూర్వమైన సంపద ఏమిటి తల్లీ..సరస్వతీ? నీ విద్యయే!
ఖర్చుపెట్టినా కొద్దీ పెరిగిపోతుంది..దాచిపెట్టినా కొద్దీ తరిగిపోతుంది!
లోకంలో అన్ని దానాలూ దానం చేసిన వాడిని బీదవాడిని చేస్తాయి..
ఆ దానం చేయబడిన వస్తువును దాత కోల్పోతాడు..సహజంగా..
విద్యాదానం మాత్రం దానం చేసిన కొద్దీ దాతను ధనవంతుడిని చేస్తుంది!
మిగిలిన సంపదలన్నీ దాచి పెట్టినకొద్దీ పెరిగిపోతుంటాయి, ఖర్చుపెట్టినకొద్దీ
తగ్గిపోతుంటాయి...విద్య మాత్రం పంచిన కొద్దీ పెరుగుతుంది..నిలవజేస్తే..పంచుక
క్షీణిస్తుంది!
अपूर्वम कोपि कोशेयम?
विद्या ते तव भारती
व्यय तो वृध्धिमायाती
क्षयमायाति संचयात...
Which is The Unique Treasure?
It is Your Education..Divine Mother!
It grows by sharing
And decays by concealing..
Which is the Treasure that replenishes as you go on spending it?
It is Education..Knowledge..it goes on increasing as you share it!
It decays and perishes if you save it for and with you only.. Hence spread,
share and disseminate Knowledge...it enlivens you and those that you share it with!
మనీషాపంచకం'-4
యా తిర్యన్నర దేవతాభి రహమిత్యంత స్ఫుటా గృహ్యతే
యద్భాసా హృదయాక్ష దేహ విషయాభాంతి స్వతో చేతనా
తాం భాస్యై: పిహితార్క మండల నిభాం స్ఫూర్తిం సదా భావయన్
యోగీ నిర్వృత మానసోహి గురురిత్యేషా మనీషా మమ
ఏ కళ వెలుగై కదలు వాటిలో
వృక్ష జాలముల, జంతు కోటిలో
మానవులందు, దేవతలందు
దృశ్యమానమై వెలుగుచున్నదో
హృదయ కుహరమున వెలిగేనేకళ
ప్రాణి కోటికిల ప్రాణమైన కళ
తన వెలుగునుగొని జీవులు కళకళ
లాడుచుండునో సాగుచుండునో
ఆ వెలుగారిన ఆగుచుండునో
ఆ వెలుగుల గని వెలిగించునది
వెలుగు వానిలో కనిపించునది
జీవకోటికా వెలుతురొక్కటే
జీవులన్నిటా వెలుగునొక్కడే
అని తెలిసిన మానవుడెవరైనా
కులము,మతము,జాతేదైనా,
మనుజులలో నడయాడే దేవుడు!
మరి యాతడె పో, నా గురుదేవుడు!
కదిలే వానిలో(తిర్యక్కులలో),మానవులలో,
అన్నింటా స్ఫుటంగా స్పష్టముగా కనిపించునది, గ్రహింపబడునది,
ఏ కళ హృదయకుహరములో వెలుగొందడం వలన స్వతహాగా
కళ,చైతన్యం,కదలిక లేనివి కళ, చైతన్యం,కదలిక వున్నవానిలాగా
కనిపిస్తాయో, ఏ వెలుగు అంతర్గతంగా వెలుగొందుతుండడం వలన
పైకి కనిపించే శరీరాలు, జీవులు ఆ వెలుగును ఆ కళను (ప్రాణకళ,జీవకళ)
ను కలిగిఉన్నట్లుగా కనిపిస్తాయో ఆ కళను, ఆ వెలుగును, ఆ చైతన్యము
సత్యము, నిత్యము, శాశ్వతము అని తెలిసికొన్న మహానుభావుడు,
నిరంతరమూ ఆ స్ఫూర్తిని,ఆ సత్యమును,నిత్యమును, శాశ్వతమును
మననం చేసే మహానుభావుడు జన్మచేత చండాలుడైనా, బ్రాహ్మణుడైనా
ఎవరైనా సరే, ఆయనే నా గురుదేవుడు, నా దృష్టిలో మహానుభావుడు!
మనీషాపంచకం లోని ఈ నాలుగవ శ్లోకం అధర్వణ వేదంలోని మాండూక్య ఉపనిషతు
లోని 'అయమాత్మా బ్రహ్మ' అనే మహావాక్యానికి వ్యాఖ్యాన పూర్వకమైనది! పరమశివుడు
శుకమహర్షికి ఈ మహావాక్యాన్ని ఉపదేశిస్తూ..
'' స్వప్రకాశాపరోక్షత్వం ఆయమిత్యుక్తితోమతం| అహంకారాది దేహాంతం ప్రత్యగాత్మేతి గీయతే ''
అన్నాడు, అంటే స్వప్రకాశమైనది, తనే తనంతగా వెలిగేది, ఎక్కడినుండో తెచ్చుకున్న
వెలుగుతో వెలిగేది కానిది, తనే వెలుగుతూ వెలిగించేది..అపరోక్షం అంటే పరోక్షం కానిది..అంటే
ప్రత్యక్షమైనది..'అయం''ఇది' అనబడేది 'అహంకారం' మొదలైన వాటికీ భిన్నమైనది..ఆది
ప్రత్యగాత్మ అనబడుతుంది..పరమశివుడు ఇంకా..
'దృశ్య మానస్య సర్వస్య జగతత్తత్త్వ మీర్యతే|బ్రహ్మ శబ్దేన తద్బ్రహ్మ స్వప్రకాశాత్మ రూపకం'..
అన్నాడు..అంటే కంటికి కనిపించే సర్వజగమూ ఆ బ్రహ్మ పదార్ధముచేత, అంటే ఆ ప్రత్యగాత్మ
చేత నిండి వున్నది. ఆ బ్రహ్మ పదార్ధము, ఆ ప్రత్యగాత్మ స్వప్రకాశమైనది..అంటే అదే నిజమైన
వెలుగు..ఆ వెలుగే మిగిలినవన్నీ వెలిగేటట్లుగా చేస్తుంది, వాటిలో అంతర్గతంగా తాను వెలగడం
ద్వారా..ఈ వెలుగు ఉన్నంత కాలమే అవి వెలుగుతున్నట్లుగా కనిపిస్తాయి..సూర్యుని వెలుగును
చంద్రుడు,నక్షత్ర గ్రహ గణాలు గ్రహించి వెలుగుతున్నట్లుగా..విద్యుత్తున
వెలుగుతున్నట్లుగా..కనుక ఆ శాశ్వతమైన వెలుగును గుర్తించి, గుర్తుంచుకుంటూ, నిరంతరం
మననం చేసే మహానుభావుడు ఎవరైనా సరే అతనే నా గురుదేవుడు!
ప్రాణుల శరీరాలలో ఆ వెలుగు ప్రాణ శక్తిగా ఉన్నంత వరకే ప్రాణులు కళ కళ లాడుతూ వుంటాయి,
ఆ కళ తప్పితే కట్టెలవుతాయి. కనుక శరీరాలూ, శరీరుధారులూ శాశ్వతులు కారు..ఆ శరీరాలలో
సమానంగా వెలుగొందే ప్రత్యగాత్మ ఐన బ్రహ్మపదార్ధమే శాశ్వతం..కనుక శరీరానికి కాదు..
శరీరికి..అంటే లోపలి వెలుగుకి ప్రాధాన్యత నిచ్చే వాడూ, ఆ లోపలి వెలుగు అందరిలోనూ,
అన్నింటిలోనూ సమానంగా వున్నది కనుక, అందరూ, అన్నీ సమానమే అని భావించేవాడు,
శాశ్వతమైన దాన్నిగుర్తించి నిరంతరం స్మరించే వాడూ ఎవరో అతనే నా గురుదేవుడు!
Namo Venkatesha!!!!!!!!!!1
ఋణానుబంధరూపేణా
పశుపత్నీ సుతాదయా
ఋణక్షయే క్షయంయాతి
కతత్ర పరివేదనా
ప్రపంచంలో మనకు ఏర్పడే అన్నిరకాల బంధాలూ ఋణానుబంధాలే. ఋణం తీరిపోయాకా ఆ బంధాలన్నీ నశించిపోతాయి. అందువల్ల ఈ ప్రాపంచిక బంధాలపై మమకారం పెంచుకుని వేదన పడకూడదు.
సత్యం బ్రూయాత్ప్రియంబ్రూయా
న్న బ్రూయా త్పత్య మప్రియం
ప్రియంచ నానృతం బ్రూయా
దేష ధర్మ స్సనత:
ఎప్పుడూ సత్యాన్ని చెప్పాలి. ఆ సత్యాన్ని కూడా ప్రియంగా చెప్పాలి.
సత్యం అప్రియమైనదైనా కూడా ప్రియంగానే చెప్పాలి. ఇది అనాదిగా వస్తున్న ధర్మసూత్రం.
మనీషా పంచకం
యత్సౌ ఖ్యామ్బుధి లేశ లేశత ఇమే శక్రాదయో నిర్వ్రుతా
యచ్చిత్తే నితరాం ప్రశాంత కలనే లబ్ధ్వా మునిర్నిర్వ్రుత
యస్మిన్ నిత్య సుఖామ్బుధౌ కలిత ధీర్బ్ర హ్మైవ న బ్రహ్మవిత్
యః కశ్చిత్ ససురేంద్ర వందిత పదో నూనం మనీషా మమ
ఏ సుఖ సాగర చిరు బిందువుగా
దేవేంద్రాదులు సంతసింతురో
చిత్తమునందే లేశమైన సుఖ
భావము పొందిన మునులానందింతురొ
ఆనందమిది అనుభవమిది యని
ఎరుగక అద్వైతానుభావమున
ఆనందమె తామై తాముందురొ
ఆ బ్రహ్మానందాంబుధి మునిగిన
బ్రహ్మానందమె తానై మిగిలిన
అద్వైతామృత విందులందిన
నరుడే సుర,ముని,బుధ వందితుడు,
కులము,మతము,జాతేదైనా,
మనుజులలో నడయాడే దేవుడు!
మరి యాతడె పో, నా గురుదేవుడు!
ఏ ఆనంద సాగరపు లేశమైనా పొందినందుకు దేవేంద్రాదులు కూడా తరించి పోతారో,
కేవలం దేనిని మాత్రమే మనసులో పొందినందుకు మహా మునులు కూడా తరించిపోతారో
యే నిత్యమైన శాశ్వతమైన ఆనంద సాగర అనుభవం చేత అనుభవించేవాడూ, ఆ అనుభవమూ
ఏకమైపోతారో..అంటే అనుభవించేవాడు తనే ఆ అనుభవమై పోతాడో..అటువంటి ఆ అద్వైతానుభవ
ఆనంద సాగరమును చవిజుసిన వాడూ..దేవేంద్రాదులచేత కూడా నమస్కరింప బడిన పాద
పద్మములు గల ఆ మహానుభావుడే నా గురుదేవుడు! ఆది శంకరాచార్యులవారు ఇంతవరకూ
శుక రహస్యోపనిషత్తుకు వ్యాఖ్యాన పూర్వకంగా చెప్పిన మనీషా పంచకంలోని చివరి
ఐదవ శ్లోకం ఇది. ఈ స్తోత్ర ఫల శ్రుతిగా, శుక రహస్యోపనిషత్తుకు ఫలశ్రుతిగా, ఈ రెండింటిని
తెలిసికొని,ఆచరించి, అనుభవించిన ఆనందానికి ఫల శ్రుతిగా ఈ చివరి శ్లోకాన్ని చెప్పారు!
శుక రహస్యోపనిషత్తు చివరిలో, పరమ శివుడు తనకు నాలుగు మహావాక్యములను ఉపాసనా
మార్గంలో ఉపదేశించిన తర్వాత, ఆ మహావాక్య అనుభవ సారమనే ఆనంద సాగరంలో ఈదులాడుతున్న
వానివలె, పరమేశ్వరునకు నమస్కరించి అక్కడినుండి స్వేచ్చగా వెళ్ళిపోయాడు అని
శుకరహస్యోపనిషత్తు ముగింపు జరుగుతుంది..ఇక్కడ అదే భావాన్ని వ్యక్తం చేసిన ఆది శంకరాచార్యులవారు మహావాక్య చతుష్టయాన్ని, వాటిని ఉపదేశించిన శుకరహస్యోపనిషత్తునూ,
ఆ ఉపనిషత్తుకు వ్యాఖ్యానపూర్వకంగా చెప్పిన మనీషా పంచక స్తోత్రమునూ పఠించిన, అవగతం చేసుకున్న, అనుభవించిన ఫలితము ఏమిటో ఫలశ్రుతిగా ఈ చివరి శ్లోకంలో చెప్పారు!
మనీషా పంచకమును ఎందరో మహానుభావులు, జగద్గురువులు, గురుతుల్యులు, పండితులు,
పూర్వం వ్యాఖ్యానించి వున్నారు. వారి ప్రజ్ఞలో ఆవగింజలో అరవయ్యవ వంతు కూడా లేని అల్పుడిని
అజ్ఞానిని ఐన నేను నా అదృష్ట కారణంగా, ఆదిశంకరుల మీద నాకున్న కేవల భక్తి భావ విశేషం చేత,
ఆ గురుదేవుని కృప చేత, శుకరహస్యోపనిషత్తుకు అనువాదపుర్వకమా అన్నంత సారూప్యాన్ని, సామీప్యాన్నిమనీషా పంచకం కలిగివుందని తెలిసికొన్న కారణంగా, ఆ సారూప్యాన్ని, పోలికలను బయటకు తెచ్చేఉద్దేశంతో, ఆదిశంకరుని పలుకులు ఉపనిషత్తుల మందాకినీ కులుకులు అని మరొక దృష్టాంతం పాఠకుల దృష్టికి తీసుకొచ్చే ఉద్దేశంతో ఈ చిన్ని ప్రయత్నమును చేయడం జరిగింది.
మనీషా పంచాకములోని ఐదు శ్లోకాలకూ ఈ వ్యాసంలో ఇచ్చిన అనువాద గేయాలు నేను రచించినవి. కారణం.. మనీషాపంచకం మీది ప్రేమ, సంస్కృతం లోని ఆ శ్లోకాలను తెలుగులో సరళంగా సులభంగా అర్థం చేసుకోవడానికి సహకారంగా వుంటాయి అని. ఈ దీర్ఘ వ్యాసంలో ఏవైనా దోషాలుంటే పాఠకులు మన్నింతురుగాక! తన స్తోత్ర ఫలముగా గురుదేవుడు ప్రవచించిన మానసిక ప్రశాంతత నాకూ..నాలాంటి ఎందరో సామాన్య జనులకు లభించునుగాక!ఆదిశంకర దివ్య వాణి అనంతకాలములందు అవనిలో ప్రతిధ్వనించును గాక!
ఓం తత్ సత్!!! ఓం శాంతి:శాంతి:శాంతి:
Subscribe to:
Posts (Atom)